Ég hef ekki skrifað hér í tæp tvö ár af ástæðu, en fékk yfir mig þörf sem kemur frá dýpri rótum en önnur skrif mín upp á síðkastið. Því valdi ég þennan vetvang.... Nánar

Ég þoli ekki að vera skilin eftir ein... þegar ég er samt á meðal fólks get ég stundum ekki beðið eftir að fá að vera í næði með mér og hlutunum mínum og hugsunum mínum og plönunum mínum. Svo þegar ég er orðin ein, búin að hrekja alla í burtu frá mér, þrái ég ekkert annað en að einhver haldi utan um mig, segi mér að ég sé einhvers virði, ekki bara hrúgald sem á ekkert annað eftir en að visna og deyja...

Suma daga líður mér eins og það sé allt í lagi, ég get feisað fólk, ég get verið ég sjálf, ég get verið athfanasöm, farið í ræktina og borðað hollan og eðlilegan mat. Það eru komnir mun fleiri svsona dagar en voru um mitt árið. Þó koma stundir sem ég er gjörsamlega vanmáttug gagnvart öllu, gagnvart sjálfri mér, ræð ekki við neitt, hugsanirnar, gjörðirnar, skapið og sjálfshatrið. Það er ljótt að segja það en það er sannleikurinn. Það koma dagar, sem komu ekki áður, þar sem ég get ekki sofið fyrir hausnum á mér, stöðugar hugsanir, plön, sköpun... allt á milljón og ekki fræðilegu að ná að kvílast. Vanalega hef ég tæklað þetta með því að berjast ekki gegn því heldur nota það og skrifa niður það sem mér dettur í hug eða fara að grúska og ná hnitmiðaðari niðurstöðu, þegar sá prósess er langt komin er þreytan vanalega farin að segja til sín og ég sofna, oft getur þó verið komið fram á miðjan morgun þegar þetta gerist svo þetta kallar á þvílíka svefnóreglu. Ég hef tekið eftir að í tvö síðustu skipti sem þetta gerist, en hausinn á mér er að einhverri ástæði búin að vera sérstaklega virkur undanfarið, hef ég fengið rosalegt þunglyndiskast í kjölfarið, svo eins og í morgun vaknaði ég kl hálf 5 og var vakandi til 9 og sofnaði þá aftur og svaf til 11... öll upptjúlluð, virk og með allt í gangi... en svo er ég búin að vera jafn ómöguleg í kvöld. Finnst allt asnalegt sem ég var að hugsa upp og finnst ég vera asnalega og feit, og eiga ekkert eftir nema láta aðra vorkenna mér fyrir hvað ég er mikill aumingji og hoppa svo fram af næstu brún til að vera vorkennt enn meira. Brenglun, alger brenglun, ég átta mig alveg á því, því betur, en svona er þetta samt. Virkilega, virkilega ljótar hugsanir og hugleiðinigar, sem eiga sér í sjálfu sér enga rökræna forsendu, einungis ranghugmyndir mínar á sjálfri mér og minni getu.
Fullkomnunaráráttan. Það er þessi andskotans fullkomnunarárátta! Ef það væri ekki fyrir hana væri líf mitt á allt öðru leveli hamingjulega séð. Ég berst við hana á hverjum degi, rek hvern kvíðahnútinn og streitukastið á fætur öðtu til hennar og reyni að kúpla og skipa niður um gír. Stundum tekst það... ef ég get mér tíma og anda. Stundum ekki...

Ég hef komist að því að ég er ekki djammari. Ég djammaði til dauða í framhaldsskóla og hélt það væri bara lífið. Það var ekkert sjálfsagðara en djamma bara hverja helgi og detta í það í tíma og ótíma, fannst það bara eðlilegt og fannst fólk sem drakk ekki og "kunni ekki að skemmta ser" bara asnalegt. Þetta á við ekki við mig lengur... því betur, langar mig að segja, en það er samt ekki þannig. Hef staðið mig að því undanfarið að vera að pína mig til að drekka og fara á djammið bara til að geta umgengist fólk, til að fá smá hint af gamla góða djamminu, en það kemur aldrei, aldrei sama algleimið eða gleðin. Bara kjánalegheit, mannfræðilegar pælingar um hvað allir verða subbulegir og svínslegir á fylleríi, samviskubit og kvíði yfri ef til vill komandi þynnku morgunadagsins og henni fylgjandi óreglu á svefni og mataræði. Alveg hætt að skemmta mér eitthvað, nema af algerri hendingu á þessum fylleríum.
Er þar af leiðandi orðin leiðinlega gellan sem tekur ekki þátt í neinu og hangi heima um helgar og baka, grúska oeða prjóna, á meðan löggan er á vakt...
Mig langar ekki á djammið, mig langar ekki að taka þátt í skrílslátunum, nema bara við sérstök tilefni. Ég er ekki að gagnrýna þá sem stunda þetta, langt í frá, væri sennilega ða gagnrýna 90% af öllum sem ég þekki þar af leiðandi, ég er eiginlega meira að öfundast út í þá að geta allavega stundað þetta og skemmt sér og verið sátt. Finn bara hvað ég einangrast ógeðslega af þessu... finnst það bara næstum ekki vera í boði að hitta fólk "edrú" og gera eitthvað saman án þess að úr verði heilalaus ringulreið... veit ekki hvað samt, spjalla? Baka? prjóna? hugmyndaflugið sko... kannski er bara ekkert annað að gera á þessari djöflaeyju en að detta bara í það og reyna að surviva veruleikann... alveg eins gott kannski og að hanga heima og grenja hann úr sér þar...

Morgundagurinn verður góður... það er alltaf þannig, getting to know the pattern...

Lofa að vera jákvæðari næst... næst

Mér verður oft hugsað til fortíðarinnar. Þess sem ég naut ekki á meðan ég var of upptekin af því að sjá fyrir mér komandi, betri framtíð. Of upptekin af því hvernig ég ætlaði nú að losa mig við þetta mörg kíló svo ég gæti nú örugglega orðið hamingjusöm fyrir rest. Of upptekin af því að spá í hvar ég væri með keppi, hvað ég væri misheppnuð, hvað ég ætlaði að vera dugleg á morgun til þess að öðlast þetta og hitt síðar meir þegar ég myndi nú loksins lifa hamingjuríku lífi. Alltaf að bíða eftir einhverju. Bíða eftir að hinn fullkomni kærasta labbaði inn um dyrnar og héld mér í fanginu til eilífðarnóns. Bíða eftir að eignast fullkomna vinkonu sem væri alltaf til staðar fyrir mig og við myndum fara í heimsreisu saman og gera svo margt flippað og fullkomið. Bíða eftir að hið fullkomna, vel launaða starf bankaði upp á hjá mér og biði góðan daginn, HALLÓ!
Bíða eftir að hin fullkomna framtíð tæki á móti mér opnum örmum án þess að ég þyrfti að hafa nokkuð fyrir henni!

Ég veit það núna að ég hafði rangt fyrir mér, mjög rangt fyrir mér.

Ég er búin að upplifa marga af draumunum mínum undanfarið, ég er t.d. búin að vera á mörkum þess að líða næringarskort af hor og vera "fit", eins og mig dreymdi alltaf um, af því að þannig hélt ég að ég væri betri manneskja. Ekki það að mér hafi fundist ég vera eitthvað horuð þegar á því stóð, bara feit ef eitthvað var, og ekki hamingjusamari en sjitt, fokking sjitt. Ef ég á að segja eins og er man ég bara aldrei eftir að hafa verið eins óhamingjusöm. Enda fór sem fór og því betur áttaði ég mig á því nógu snemma til að byrja að grípa í taumana og vinna mig út úr aðstæðunum. Það er ekki búið að vera auðvelt. Langt í frá, þetta er búið að vera erfiðasta tímabil lífs míns hingað til. En ég veit ég þurfti að gera þetta. Til þess að þroskast, til þess að læra, til þess að átta mig á að sú hamingja sem virðist vera fólgin í "success", peningum og fitness er akkúrat ekki innihaldsríkari hamingja en mögulega gæti fundist á botni haughússins heima í sveit... ef hún er ekki bara meiri þar.

Stundum líður mér eins og ég sé complete failure. Eins og ég hafi klúðrað öllu. The laughing stock of this decade! Af hverju hristi mig ekki einhver? Af hverju gat ekki einhver hoppað fram í framtíðina með mér og sýnt mér hversu heimskulegu hugarfari ég væri föst í, og væri búin að vera í langan tíma?
Nei, þannig hefði það aldrei virkað. Ég þurfti að ganga í gegnum þetta, mér var ætlað það. Enda ætla ég mér ekki að láta það hafa áhrif á mig nema á góðan hátt, ætla að nota mér þetta til hins ítrasta, ætla að blóðmjólka mína reynslu til að láta hana koma mér og jafnvel öðrum til hjálpar.

Það er ekki of seint að byrja að lifa.
Í dag er dagurinn, ekki á morgun ekki eftir mánuð, ekki eftir ár eða 5 ár. Núna. The power of now.

Ég verð sterkari með hverjum deginum. Stundum dett ég niður inn á milli, en það gerist æ sjaldnar, orðin balanceraðri. Þetta hefst allt með þolinmæðinni. Þolinmæði, það er eitthvað nýtt fyrir mér. Minn hátturinn á er að slá mig fast í fésið, taka mér tak og berjast áfram á hörkunni... kýla á þetta! Til síðasta blóðdropa... þangað til ég stend ein og yfirgefin inn í hvelfingu sálar minnar og sé ekkert nema ljóstíru í fjarska.. sem fjarlægist æ hraðar. Og ég sekk dýpra en nokkru sinni fyrr.

Þess vegna er það þolinmæðin sem hjálpar mér. Slökunin. Rólegheitin. Gera ekki neitt tíminn, sem ég átti aldrei, gat ekki leyft mér það, varð að koma hlutunum í verk, helst í gær. Og helst öllu sem hugsanlega gæti verið á dagskránni hjá mér, og öðrum líka ef svo bar við.
Til hamingju Anna þú ert með fullkomnunaráráttu frá helvíti og munt aldrei upplifa hamingju nema þú lærir að hemja hana og leyfa þér að vera venjuleg, ófullkomin manneskja! Þarna hafiði það! Ég sagði það. Léttir...

Merkilegt hvað hreinskilni getur gert fyrir mann, hún opnar manni nýjar dyr að heiminum. Ef maður hefði nú bara fattað að það að geta gubbað sínum skoðunum út úr sér á ögurstundum gæti haft áhrif á andlega líðan ævilangt, hefði maður sennilega ekki hugsað sig tvisvar um. Getur verið að þetta sé innrætt í mann? Að halda bara kjafti og láta sér lynda allt sem yfir mann er látið ganga? Eða er þetta bara maður sjálfur og að virðist vera óyfirstíganleg þörf til að þóknast öllum. Öllum öðrum en manni sjálfum. Hver á þá að þóknast manni sjálfum? Guð á himnum...? uuuhhh nóbb held að hann hafi alveg í nógu að snúast við að bjarga þriðja heimnum og fólkinu sem lenti í jarðskjálftanum á Súmötru. Það er enginn annar... súrt epli.

Því meir sem ég kynnist sjálfri mér, því meiri virðingu læri ég að bera fyrir sjálfr mér, og öðrum í leiðinni. Hljómar mjög lógískt en það er hægara sagt en gert að fatta það og hvað þá að koma því í framkvæmd, ef það er einhver manneskja á jörðinni sem manni finnst erfitt að læra að skilja og þekkja, þá er það maður sjálfur. Það er ekki hægt að taka neitt meira alvarlega en mann sjálfan. Kannski maður ætti að hætta því? Af hverju er maður sjálfur eitthvað merkilegri en hinir? Maður er það ekki, allavega ekki ég, eða ég held ekki. Eða ég veit það ekki, farin að tala í hringi. Þannig enda flest mín sjálfssamtöl, í hringavitleysu. Enda var ég á tímabili búin að gefast upp á sjálfri mér og ákvað að helga mig einhverju öðru en sjálfri mér. Get ekki sagt að það haf hjálpað mikið, en það frysti allavega vandamálin svo ég gat einbeitt mér að einhverju öðru, sem komu svo ferskari til mín en aldrei fyrr þegar ég rankaði við mér, höfðu dafnað svona líka vel í stóra frystihólfinu í kollinum á mér. My my..

Ég veit ekki af hverju ég er að skrifa þetta. Hef ekki fundið þörf fyrir að skrifa neitt hérna síðan í vor. Ætlaði eiginlega bara að loka þessari síðu og geyma hana eins og svo margt annað í skammarkrók fortíðarinnar. Fannst ég bara allt í einu þurfa að skrifa, þurfti að koma einhverju út sem ég fann að dagbókin mín rúmaði ekki... Það þýðir ekkert að snúa baki við fortíðinni, hún er þarna, verður alltaf þarna með sína kosti og galla. Málið er bara að maður er miklu fljótari að sjá gallana en kostina, allavega ég. Prófaði í dag að líta til baka og upplifa skemmtilegu tímana, góðu tilfinningarnar, þær eiga rétt á sér, þó þær séu ekki endilega við lýði ennþá. Fortíðin þarf ekki að vera svo slæm, maður verður bara að læra að lifa með henni og nota sér hana til að byggja upp traustari framtíð.. en fyrst og fremst til þess að geta öruggur lifað í núinu vitandi að það verður ekkert betra með því að skammast sín fyrir fortíðin og kvíða framtíðinni.
Lifa í dagsþéttri veröld. Það eina sem skiptir máli er dagurinn í dag, ég og þú, himinn og jörð. Nei nú segi ég stopp... eða kannski ekki, af hverju ekki að leyfa ljóðrænu Önnu að rasa út líka? Hún á líka rétt á sér...
Æji ekki núna samt, hún er svo fokking væmin!

Ætli maður verði ekki bara að fá að tala tóma steypu stundum.
Ég sofna allavega örugglega betur eftir að hafa losað þennan sementspoka úr hausnum á mér... jeyj.

Góða nótt
Ætla að fara og láta mig dreyma um fullkomna mómentið sem ég á með sjálfri mér akkúrat í þessum skrifuðu orðum... og njóta þess! Vola! ;)

kv Annapannapotturogkannafæstíkaupfélagiverkamanna....

Þetta er að bresta á...
4 dagar í mót.... 4 dagar í daginn sem ég er búin að horfa á í allan vetur.

Ég ákvað að setja inn eina færslu hér fyrir páska. Ég var ekki viss um að ég vildi skrifa meira hérna í bili, ég veit að ég á það stundum til að tjá mig meira en góðu hófi gegnir, og sleppi því oft vegna þess, til að koma í veg fyrir of miklar málamiðlanir og það að þurfa að réttlæta hvert einasta orð sem ég læt út úr mér. En ég finn mig knúna til að tjá mig hér núna, því það eru margar tilfinningar á kreiki hjá mér þessa vikuna og margt sem leitar á huga minn. Mig langar aðeins að útskýra allt það sem hefur gengirð í gegnum hausinn á mér í vetur, og ég get vel skilið að sumir hafi ekki alveg áttað sig á, og þar með hegðun minni yfir höfuð og gjörðum.

Eftir endalus hugarangur, barning við langanir og tæklingar á freistingar, gleði og sorgir, einbeitingu og einbeitingarleysi, ákveðni og uppgjafir, hrós og lesti og allt þar á milli er ég að verða komin á leiðarenda á þessu markmiði mínu sem ég setti mér fyrr í vetur að ná, hvort sem mér eða öðrum myndi líka betur eða verr, því í hausnum á mér var ég búin að réttlæta það og rökstyðja 1000%, og ég vissi það og hef óspart notað mér að geta hugsað til þess rökstuðnings þegar leti, uppgjöf eða vonleysi hefur leitað á mig.

Það koma alltaf tímabil þar sem maður sér ekki tilganginn í að vera að leggja allt þetta á sig til að ná settu marki. Þess vegna er svo mikilvægt að vita af því að maður hafi verið búinn að kryfja málið til mergjar í eina tíð og finna tilganginn þá... þrátt fyrir að hann sé ekki eins augljós akkúrat á því augnabliki, sem gerir það að verkum að maður fyllist máttleysi og doða. Af hverju að vera að leggja allt þetta á sig? Af hverju ákvað ég þetta í upphafi?

Ef maður hefur verið búinn að réttlæta einhverja löngun eða markmið einu sinni fyrir sjálfum sér, í andlegu ástandi sem maður sjálfur veit að myndi teljast heilbrigt á þeim tímapunkti... er ekkert sem á að geta haldið aftur af manni. Svo lengi sem maður rifjar upp. Lífið er bara eins og fag í skóla... endalaus upprifjun. Við getum ekki búist við að ná árangri í neinu án þess að vera alltaf að rifja upp, punkta hjá okkur, spjalla við gamla kunningja, bara fyrst og fremst koma gamallærðum hlutum upp á yfirborðin á ný, því þrátt fyrir fyrri vinnu við að leggja þessa hluti á minnið í eina tíð, þá gleymist allt sem er ekki notað. Við verðum að vera dugleg að minna okkur á af hverju við gerum tiltekna hluti og af hverju við streðum og erfiðum til að ná þessum, oft óyfirstíganlegu markmiðum.

Það nást engin stór markmið nema með óbilandi löngun, skipulagi, sjálfsaga og viljastyrk. Og það er ekki sjálfsagt að þessir hlutir búi alltaf innra með manni, þegar maður setur sér markmið. Þess vegna er svo mikilvægt að kryfja málið í upphafi, vera viss um að maður sé tilbúinn að ganga í gegnum það sem með þarf til að ná markmiðinu, því ef maður er það ekki, eru hverfandi líkur á að markmiðinu verði náð með tilheyrandi árangri.

Aðalatriðið er, að lönguninn og viljinn verður að koma innan frá, langanir annarra eða skoðanir megar þar ekki blanda sér inn í, því það kemur ALLTAF til með að hafa áhrif á lokaniðurstöðuna, hver einasta efasemdarödd getur dregið út manni. Því verður að vera öruggt að allt sem við leggjum á okkur sé fyrir okkur sjálf.

Seinasta lína gæti hljómað fyrir suma eins og argasta sjálfselska. En skoðum málið örlítið. Er það sjálfselska að vilja ná árangri, sama hvert viðfangsefnið er? Fyrir mér er það ekki sjálfselska, svo lengi sem áhugi og löngun fyrir viðfangsefninu er fyrir hendi hjá hverjum og einum!
Eigum við ekki bara eitt líf? Er það sjálfelska að vilja finna hugarró og andlega/líkamlegu vellíðan þá er allir sækjast eftir en enginn virðist í rauninni vita nákvæmlega hvernig á að finna? Mín skoðun er allavega sú að það er enginn nema maður sjálfur sem getur metið hvar þessa hugarró og vellíðan er að finna, og því verður maður að fá að feta sínar leiðir til að finna út úr því með tíð og tíma. Ég hef trú á að það geti tekið langan tíma... en ég sjálf hef allavega kosið að fara hinu grýttu og krókóttu leið í stað hinnar beinu og breiðu, gefi þar mér meiri líkur á að finna lausnina sem ég leita, þótt leiðin verði 100 sinnum erfiðari -hún kemur alltaf til með að gefa mér meira þegar upp er staðið. It's the journey, not the destination!

Annað sem mig langar að koma að, er það að því meira sem við getum gefið okkur sjálfum, því duglegri sem við erum að rækta okkur sjálf, okkar sál, okkar líkama: Því færari verðum við að gefa af okkur til annarra og veita þeim sem okkur þykir vænst um þá vellíðan og hugarró sem við sjálf sækjumst eftir. Verðum þannig hæfari að veita þeim sem umlykja okkur ást og andlegan styrk. Fyrir mér er þetta staðreynd, sem hver og einn getur svo haft mismunandi skoðanir á, að sjálfsögðu.

Ég veit að þetta hljómar allt eins og ég hafi farið til Indlands og verið heilaþvegin af einhverjum búddistum eða eitthvað álíka, en þetta er grunnurinn að öllum þeim hugsunum og hugarferlum sem ég hef gengið í gegnum í vetur og síðastliðið ár, og orðið til þess að ég hef gert þessar breytingar á mér, líkama mínum og mínum lífviðhorfum. Ég vona því að þetta svari einhverjum að þeim tugum spurninga sem hafa dunið á mér undanfarið. Ég skil þær mjög vel og tek þeim vel, þótt maður geti reyndar orðið svolítið þreyttur á að hlusta á athugasemdir og heyra út undan sér raddir sem maður veit ekki hvers lags tilfinningar endurspegla. Vonandi bara góðar í flestum tilfellum.

Ég veit mæta vel að ég hef breyst. Ég er ekki sama manneskjan og ég var, eiginlega hvorki af líkama né sál, en mér líður í raun mikið meira eins og ég sjálf núna. Finnst ég vera nær manneskjunni sem ég var sköpuð til að vera. Ég hef ekki fundið hana, og ég á eftir að móta hana, hún er ekki tilbúin að mæta fullum afköstum. En ég er allavega komin á rétta leið, ég finn það, og allt það sem ég hef lagt á sjálf mig í vetur hefur verið hluti af leiðinni að því langtímamarkmiði mínu. Ég segi þetta bara af því ég tel mig vera sjálfri mér samkvæm, hef ekki áhuga á að vera annað. Hef ekki áhuga á að láta aðra hafa áhrif á skoðanir mínar og markmið. Þau tel ég mig vera fullfæra um að útfæra á eigin hátt. Ég er bara farin að læra að taka gagnrýni á jákvæðari og meira uppbyggjandi hátt. Læra að sigta út og virða hvað öðrum finnst, en ekki endilega láta það hafa bein áhrif á hugsanir mínar og gjörðir. Það hefur alltaf verið minn veikleiki, og ég er viss um að það er partur af því að mér leið ekki vel sem manneskjan sem ég var, leið ekki vel í eigin skinni.

Afbrýðisemi, hroki, yfirborðmennska, ; þessi endalausa þörf fyrir að geðjast öðrum, og fleiri neikvæðir mannlegir kvillar hrjáðu mig óspart og höfðu til langs tíma litið mikil áhrif á líðan mína, leiddu til þunglyndishugsana og sjálfniðurbrots. Nú er ég alls ekki að fullyrða að þessir kvillar hrjái mig ekki lengur, þetta eru tilfinningar sem allir finna fyrir einhverntímann. En ég get fullyrt að eftir að hafa tekið hausinn á mér í gegn og heilsu mína yfir höfuð, eru þetta kenndir sem hrjá mig í mun minni mæli í dag og ég get einnig fullyrt að það hefur svo sannarlega áhrif á hvernig ég horfi á heiminn og fólkið í kringum mig. Við erum öll sjúklingar í ákveðnum skilningi. Við erum öll sálir sem leitumst við að ná heilbrigði í sem víðustum skilningi, og það að ná tökum á tilifinningum okkar og hugsunum er partur af því að ná fullu andlegu heilbrgði. Að læra að elska náungann eins og hann er, læra að meta hverja og eina manneskju að verðleikum, sama hvaða göllum hún kann að búa yfir, það er verðmætara en nokkur gæti ímyndað sér og meira sjálfsuppbyggjandi en maður heldur.

Nú er ég farin að hljóma eins og léleg kennslubók í heimspeki eða sálfræði... en mér er alveg sama. Þetta er eitthvað sem ég hef virkilega þörf fyrir að koma niður og endurspeglar svo mikið hvað er í gangi í hausnum á mér þessa dagana. Það má segja að þetta sé smá uppgjör hjá mér og upprifjun fyrir sjálfa mig í raun.

Langar bara svo að geta unnið markvisst að því að bæta mitt líf og annarra í kringum mig. Mig þyrstir í að vera hvatning og fyrirmynd fyrir aðra, þrái að sjá fólk rísa upp úr öskunni og finna betra líf í sjálfu sér, þrái að gera lífin í kringum mig betri og þýðingarmeiri. Það er ekki auðvelt og ekki sjálfsagt mál. En þráin er sterkt fyrirbæri og með góðu skipulagi, tíð og tíma, þrautsegja og um fram allt vilja, hefst allt það sem maður þráir.

Þetta ferðalag mitt í vetur er búið að vera ákveðinn kúrs fyrir mig hvað markmið mín í lífinu varðar. Ég vissi það að ef ég gæti sett mér markmið sem þetta (að vera keppnishæf í módelfitness um páskana 2009) og einsetti mér að ná því með eins góðum árangri og ég mögulega get, þá væri skrefi náð sem gerði það að verkum að ég gæti alltaf hugsað til baka að fyrst ég yfirsteig þennan hjalla, séu mér allir vegir færir. Eða það er allavega hugarfarið sem ég kýs að nota.

Ég veit alveg að það eru margir sem eru búnir að fussa yfir þessari vitleysu í mér, æfa eins og vitleysingur á hverjum degi og geta ekki leyft sér kræsingar hvenær sem maður vill, þurfa að vera leiðinlega manneskjan í boðum og hittingum og geta ekki borðað hitt og þetta sem í boði er -vera með tómt vesen. En þetta er eitthvað sem ég hef þurft að fórna til að ná markmiðinu mínu, það verður að færa fórnir, og ég hef tekið þetta það alvarlega að ég get ekki litið öðruvísi á þetta en bara sjálfsagt mál, því þetta er eitthvað sem ég hafði einsett mér, og því varð ekki haggað. Og í öllu þessu ferli, að þurfa að venja mig á hollari matarvenjur, skipuleggja dagana mína vel til að ná æfingum á hverjum degi og matarinnkaup og svo framvegis hefur kennt mér svooooo margt að það kemur alla tíð til með að vera ómetanlegt fyrir mig og mína heilsu, en ég hef t.d. ákveðið að gera það að einu að langtímamarkmiðunum mínum að halda mér eins heilsuhraustri og ég sjálf get haldið mér, til dauðadags. Auðvitað getur alltaf eitthvað spilað inn í, en ég get þá allavega alltaf sagt að ég hafi gert mitt besta! Og það er fyrir öllu finnst mér. Það er skylda manns að gera sitt besta til að halda heilsunni -ástvina manns vegna!

Það er ekkert stress í mér í vikunni, bara gleði, gleði yfir að hitta vini mína, gleði yfir því að vera búin að gera mitt besta, gleði yfir að þetta sé nú loks að verða yfirstaðið og ég geti farið að huga að einhverju fleiru og meiru! ;) Sama hver niðurstaðan verður á laugardagkvöldið, get ég allavega alltaf sagt að ég hafi gert mitt besta og staðið við það sem ég lofaði sjálfri mér í upphafi. Ég er búin að ná miklum og góðum árangri og líður vel eftir því, get einhvernveginn rétt ímyndað mér að líðanin eigi ekkert eftir að versna þegar maður fer svo að meiga fá aðeins meira gott í gogginn og næra sig vel! :D

Vona að það sjái sér einhverjir fært að mæta í Íþrótthöllina á Akureyri kl 18 á laugardagkvöldið, væri gaman að finna smá stuðning í öllu þessu. Eitt er víst að ég ætla bara að hafa gaman af þessu og skemmta mér með yndislegu fólki, sérstaklega eftir keppnina! Þá verður svo gaman! ;)

Hvernig sem þetta allt fer hef ég unnið vissan sigur með sjálfri mér, sem verður aldrei tekinn af mér og hefur þegar fyllt mig sigurgleði! :) Hlakka til að takast á við verkefni framtíðarinnar.

Hef þetta ekki lengar í bili, hef á tilfinningunni að þetta sé nóg að innbyrgða. Langar að þakka sérstaklega öllum mínum ættingjum og vinum fyrir umburðarlyndið, þolinmæðina og stuðninginn í öllu þessu, það hefur verið ómetanlegt og ég finn að það er svo sannarlega gott að eiga góða að. Hlakka til að slaka pínu á um páskana... það hefur ekki farið mikið fyrir hugarrónni undanfarna mánuði!

Kveðja frá litla keppandanum, "fitnessmódelinu" :D

Miðvikudagurinn 18. mars, -ég er á Akureyri. Átti pantað flug suður í gær en frestaði því um viku, alltof ljúft að vera hérna fyrir norðan og hef ekkert að gera suður í bili þar sem kallinn fer í sumarbústað um helgina með löggunni og ég þarf mest að einbeita mér að því að ná að æfa þessa dagana og læra fyrir lokapróf í lífeðlisfræðií næstu viku. Miklu skemmtilegra og betra veður hérna fyrir norðan líka þó það sé miklu meiri snjór, finn að ég þurfti að fá smá tilbreytingu, var farin að loka mig alveg af fyrir utan að fara í ræktina og skólann þessa einu helgi í mánuði. Jæja það er svosem ekki það að metnaðinn vanti ekki, en kannski bara smá upp á lífsgleðina þessa dagana. Ég fer reyndar upp í hæstu hæðir á góðum tímapunktum en á móti niður í dýpstu hyldýpi helvítis.... þá er ekki gaman að vera í kringum mig. En það varir vanalega stutt. Þetta er náttúrulega mikið æfingaálag með tillitti til fæðis sem nálgast það hratt að verða afar tilbreytingasnautt og orkulítið, núna seinustu vikur fram að móti þó það standi nú bara ótrúlega fyrir sínu og þegar árangurinn skín skært í gegn er það sko margfalt þess virði! :)  Það er ekki það að eg sé ekki að borða, ég borða vel og reglulega og ég er að borða alveg nóg til að klára það sem ég þarf að gera á daginn... en það nær ekki mikið lengra en það og ef það bætist við auka álag, líkamlegt eða andlegt getur þráðurinn verið orðinn helvíti stuttur. En þetta er tímabil sem ég veit að eg á eftir að læra gríðarlega af og eftir að læra að njóta í framtíðinni. Verður ekkert smá gaman heldur eftir mót þegar allur holli maturinn sem ég er farin að þurfa að skera niður núna fram að keppni má koma aftur innn í daglegu rútínuna og verður þá þetta dýrindis sælgæti, þá erum við að tala um mjólkurvörur eins og skyr, kotasælu og undanrennu og fitusnauðar sósur eins og soja og salsa og svona.. haha :Þ Sælgæti sakna ég nú eiginlega síst, þó að ég fái mér örugglega páskaegg um páskana ef mig langar, fæ mér pott þétt eitthvað gott að borða, girnilega kjöt og fiskrétti, kannski pítsusneið,góða köku... hamborgarar og franskar geta alveg átt sig. Verður bara gott að geta borðað hollan og góðan mat og vel af honum. :) Ætla að njóta þessa seinasta tíma, allt sem drepur mann ekki styrkir mann ekki satt? ;) Það sem er helst á matseðlinum þessa dagana er hafragrautur, mysuprótín, eggjahvítur, grænmeti, hýðishrísgrjón, fiskur og mikið mikið te. Það er lítið annað, svo auðvitað fullt af kryddum, það veðrur nú að krydda aðeins upp í tilverunni, hehe.

Ég er búin að vera að pæla rosa mikið síðustu daga sérstaklega. Nú er ég að læra að verða einkaþjálfari. Ég veit ekki einu sinni almennielga af hverju, fyrir nokkrum mánuðum hefði það verið það síðasta sem hefði hvarflað að mér, en núna er ég í þessu og hef meiri áhuga en hægt er að ímynda sér... og ég veit ennþá ekkert af hverju. Ég veit heldur ekkert af hverju ég er að fara að keppa í fitness eða af hverju ég náði mér á strik í æfingum  og mataræði... þetta þróaðist bara svona með litlum markvissum breytingum og með tímanum urðu markmiðin stærri og hnitmiðaðri. Maður verður bara alltaf að muna af hverju maður fór upphaflega út í þennan pakka. Ég þarf að rifja það upp alltaf annað slagið þegar ég sé ekkert nema svörtu þokuna og finnst allt þetta vesen ekki hafa neinn tilgang. Langar bara að henda mér upp í sófa og horfa á sjónvarpið í heilan dag og borða pítsu og ís... en ég er orðin það vön að hughreysta sjálfa mig og rifja upp allar ástæðurnar sem ég taldi upp fyrir sjálfri mér í upphafi fyrir því að ætla að koma mér í form og lifa hollu og heilbrigðu líferni og þær eru ALLTAF hundrað þúsundfalt þýðingarmeiri og mikilvægari en skyndilanganirnar og sjálfvorkunarköstin sem grípa mann alltaf annað slagið. Þetta kemur líka með æfingunni, auðvitað er maður stundum að berjast við nýja og nýja freistingu sem maður er kannski ekki vanur að þurfa að standast, og það getur verið hreint helvíti, en þá verður líka alltaf miklu aðveldara í næsta skiptið þegar maður þarf að standast þessa sömu freistingu, og þannig safnast upp í reynslubankann og á endanum verður maður orðinn vanur að standast allar freistingar ef maður þarf þess! :) En auðvitað er það nú bara þannig að það er öllum hollt að leyfa sér svindl öðru hvoru, það er hreint út sagt nauðsynlegt, sérstaklega þegar maður er búinn að standa sig sérstaklega vel, og brennslan er jafnvel farin að hægjast eitthvað eins og vill gerast í köttinu, þá er ekker betra hvorki fyrir líkama né sál en að taka smá sukkmáltíð eða dag. Umfangið verður náttúrulega að fara eftir markmiðinu, en í flestum tilfellum er þetta eitthvað sem gerir manni bara gott, svo lengi sem það nær ekki lengra, eða þið fattið. ;)

Rakst á grein sem mér finnst svolítið mögnuð varðandi líkamsræktar og lífsstílspepp og ég mæli með að þeir sem eru klárir í engilsaxneskunni og hafa verið að ströggla við fitupúkann eða langar að taka sig á í hverju sem er lesi þetta, þetta er bara fróðleg lesning sem segir eiginlega á stuttan og skorinorðan hátt það sem segja þarf þegar árangur í lífinu/hreysti er annars vegar :) Það er alltaf verið að spyrja mig undanfarið einhverra spurninga eins og hvað eigi að borða til að léttast og svo framvegis, og ég er sjálf afar reynslulítil í geiranum en hef mikinn áhuga og er náttúrulega búin að vera að taka bæði uppbyggingu og niðurskurð í vetur og hef því kannski viðað að mér þó nokkuð mikið af upplýsingum miðað við reynsluleysi. En engu að síður langt frá því að vera útlærð í faginu og bendi því á linkinn atarna bara sem pepp.. ;)

http://www.elitefts.com/documents/alwyn_fat_loss_rant.htm

Æji ég er búin að tuða nóg.. get talað um þetta endalaust allt saman en læt þetta duga í bili... á örugglega eftir að tjá mig aftur fljótlega því það styttist  í mót og alls konar hugrenningar í gangi á hvejrum deginu hjá manni... geðveikin magnast!! :D

Þar til næst

Anna Sæunn

Jú þessi síða hefur verið heldur dauf síðasta rúma mánuðinn og kemur það bæði til að af góðu og illu.. þ.e. ég hef bara ekki gefið mér tíma til að skrifa neitt fyrir önnum, sem er gott en líka hef ég hreinlega ekki alveg náð sambandi við sjálfið í mér undanfarið og ekki gefið mér tíma til að "næra mig andlega" og hugleiða nóg, og þar með ekki verið mikið að tjá mig nema í besta falli í status uppfæringum á facebook. En hvað sem öðru líður held ég að maður hafi gott af því að tjá sig öðru hvoru þótt það sé ekki einu sinni merkilegt, gerir sálartetrinu líka gott, fyrir utan hversu ómælda ánægju það veitir öðrum! ;)

Tjæja, fréttir??? Það er náttúrulega ansi mikið búið að ske síðan ég lét heyra í mér síðast hérna. Í fyrsta lagi komst ég inn í einkaþjálfaranámið og er búin að vera á fullu í því síðan í byrjun janúar, þvílík snilld sem þetta er, fólkið í kúrsinum með mér er náttúrulega bara frábært upp til hópa og þær tvær vinnuhelgar sem eru búnar að vera eru búnar að vera þvílík snilld, frábært að fá að umgangast svona mikið af fólki sem er svona ruglað í hausnum eins og maður sjálfur! :Þ haha! Svo erum við búin að vera í tveimur svona grunnfögum núna undanfarið, bóklegt, vöðva-og hreyfifræði sem er heldur þurrt efni um vöðva og hreyfigetu mannslíkamanns og svo lífeðlisfræði sem er nú eiginlega aðeins meira spennandi finnst mér, en þar erum við að læra mikið um efnaskipti og eðlisfræðilega virkni mannslíkamans. Ég tók lokapróf í gær í vöðva- og hreyfurfræði svo því er lokið, afar fegin þótt þetta hafi ekki beint verið leiðinlegt, vissulega áhugavert efni sem kemur til með að nýtast manni vel, en þurrt engu að síður. Svo núna andar maður svolítið léttar, fer norður næstu helgi og ætla heldur betur að taka eina góða helgi "off" og hitta vini og ættingja, yndislegt, hreint yndislegt! En svo verður aftur lokapróf í lífeðlisfræðinni eftir tvær vikur svo það er svona betra að láta ekki slakna of mikið á hjá manni...
Síðan erum við í þjálffræði sem er náttúrulega þrælskemmtileg og næringarfræði og skyndihjálparkúrs verða svo núna á seinnihluta annarinnar. Er illa hamingjusöm með þetta, finnst bara vel staðið að þessu, endar er kúrsinn svo sem ekkert ódýr...

Jæja, fleira? Já ég fékk vinnu óvænt og hætti í henni eftir 2 vikur... já skjótið mig bara en þetta var vel ígrunduð ákvörðun byggð á ýmslu sem ég ætla svo sem ekkert að útlista hér en ég hef í rauninni bara nóg með það sem ég er að standa í núna, þ.e. skólinn tekur sinn toll og ég ætla mér ekki að klúðra þessum kúrsi útaf, ehe, vinnu sem var ekki að bjóða upp á mikið hvorki peningalega séð né ánægjulega svo... svo er bara flott að gera hjá mér í nöglunum og get haft smá vasapening út úr því, svo er bara að spaaaara! :) Líður bara vel með þetta svona því það er nóg að gera. Ég fer í ræktina á hverjum degi og lyfti einn líkamshluta í senn, er ekki að taka massíva brennslu en mataræðið er komið í nokkuð fastar og "hreinar" skorður ef svo má að orði komast, þ.e. er búin að vera að leitast við að borða hárrétt magn til að ná að byggja vöðva en passa upp á að ná að brenna síðasta mörnum til að vera nú svona nokkurnveginn orðin brókarhæf á sviði um páskana... hehe hljómar vel, enda er þetta vel! ;)

Annars gengur undirbúningur fyrir keppnina bara vel held ég þetta mjakast og líðanin er fín fyrir utan einstaka pirring á mataræðinu en það hverfur allt í skuggann á ánægjunni yfir að vera heilbrigðin uppmáluð! :D
Þetta verður bara áskorun sem er gaman að takast á við og það verður illa ljúft að vera búinn að vera svona duglegur og geta svo haldið upp á það samviskubitslaust eftir keppni á páskunum, eða svoleiðis, auðvitað er málið að halda sig á mottunni, en það verður nú eitt og eitt sem fær að læðast ofan í mann sem hefur ekki komið inn fyrir mínar varir lengi.. :) Jibbí :Þ

Svo er bara spurning hvernig fer eftir keppni... best að fara að pæla í þessu.

Annars er það bara ræktin, neglur og læra eiginlega alla daga undantekningar og sklyrðislaust... finn reyndar að ég þyrfti að geta komist meira á meðal fólks því ég verð illa einangruð í sjálfri mér stundum, en á hinn boginn hef ég bara alltaf nóg að gera, það er alltaf eitthvað sem ég þarf að vera að læra og svo framvegis. Auðvitað setur mataræðið líka strik í reikninginn... það er ekkert gaman eða auðvelt að hitta fólk og geta ekki fengið sér eðlilegan mat að borða, ekkert mál að koma með sinn eigin og svoleiðis en það er erfiðara ef á að fara eitthvað út eða ef maður lendir í kökuveislum og einhverju slíku... Pínulítið leiðinlegt að haga sér alltaf eins og einhver anorexíusjúklingur af því maður getur ekki akkúrat látið þessa og hina matartegundina ofan í sig þennan og hinn daginn og sérstaklega leiðinlegt ef það fer eitthvað fyrir brjóstið á fólki... :S  Það er eiginlega erfiðara fyrir mig að neita þeim sem bjóða upp á matinn heldur en fyrir sjálfa mig að neita mér um matinn, það er að mestu komið upp í vana, fólk verður bara að skilja að maður gerir bara það sem maður þarf að gera til að ná markmiðum sínum og það þýðir ekkert að láta stundar ánægju eða hliðarspor lengja leiðina, það er bara allt eða ekkert... Vona bara að fólk skilji þessa vitleysu í mér en þegar maður hefur sett sér markmið þá stefnir maður bara á það og það þýðir ekki að láta aðra hafa áhrif á sig með það!

Annars er ég komin með fullt af hugmyndum tengdum heilsueflingu landans og ég verð komin með dágott uppskriftasafn eftir þennan vetur af hollum en uuuunaðslega góðum uppskriftum sem ég skal glöð deil ameð fólki... það er fáránlegt hvað er hægt að borða góðan mat sem étur mann samt ekki upp af innan eins og sumt af þessum, afsakið orðbragðið, óþverra sem fólk er því miður að láta alltof oft ofan í sig...
Það er svolítið skrítið að spá í það en viðhorf mitt til fæðu er orðið svo gjörbreytt að það nær engri átt... það sem ég fyrir áti síðan leit á sem venjulegan mat á ekki einu sinni heima í hugtökum mínum sem matur lengur... undarlegt, ég veit ekki hvort ég er orðin svona heilaþvegin eða hvað en ég hef á tilfinningunni að það sé einn og einn þarna úti sem hefði gott af því, ekki bara líkamnlega heldur ANDLEGA líka að hreinsa til í mataræðinu... það eru ótrúlegustu hlutir sem maður finnur fyrir með því að skipta út ákveðnum fæðutegundum, annars ætla ég ekki að halda næringarfræðikúrs hér og nú, þeir sem eru forvitnir senda mér bara skiló og ég skal glöð taka þátt í að gera heiminn að betri stað með betri, hollari og miklu skemmtilegri mat!!! :D Enda er matur mannsins meginn og hin mesta nautn sem má alls ekki fara á mis við í lífinu! ;)

Jæja, þetta er orðið ágætt af tilfinningalegum/matarlegum pælingum, hugsa að flestir sem eru að hafa verið að keppa í fitness hafi gengið í gegnum þessar pælingar og heilabrot... þetta er bara gaman!

Bið að heilsa í bili...

Kv Anna panna einkaþjálfara, nagla, fitness viðskiptagúrú! ;)

Já það er langt síðan ég hef látið vita af mér hér og lítið að frétta síðan þá fyrir utan að ég er flutt með Jóa í Kópavoginn, búum hjá afa hans, Hauki, sem er bara æði! Maður er ekkert smá heppinn að geta fengið frítt húsnæði á þessum tímum... Allavega hér búum við saman í sátt og samlyndi, við Jóhann Ari erum með herbergi niðri en borðum og erum svona meira og minna hérna uppi. Haukur leyfði mér meira að segja að setja upp naglaaðstöðu í stofunni, svo ég get hafið smá heimbissnes í nöglum, til að hafa allavega eitthvað að gera svona meðan maður finnur vinnu.

Annars er það að frétta að ég fór í viðtal út í Reykjanesbæ í síðustu viku útaf einkaþjálfarkúrsinum sem ég sótti um núna í janúar. Viðtalið gekk mjög vel en ég fæ ekki að vita hvort ég kemst inn fyrr en eftir 20. jan.. svo þar er ein óvissan. Annars er þessi skóli nánast alveg fjarnám, svo ég þarf ekki að ferðast á milli og get mikið til ráðið álagstímum, sem verður þægilegt svona upp á að geta einbeitt mér að tímasetningum á æfingaprógramminu mínu í ræktinni...

Mottóið mitt næstu mánuðina: ÓMESA; ósérhlífni, markmið, einbeiting, skipulag, agi!

Annars hef ég líka sótt um vinnu en fæ sennilega ekkert að vita meira um það fyrr en um mánaðarmót... svo jamm, óvissa. Ég er heldur ekki ennþá komin almennilega af stað í mataræði og æfingum, allavega ekki skv. nógu föstu plani svo það er eiginlega enn í smá óvissu líka. En það eru ákveðnir hlutir alveg á hreinu, og á meðan það er allavega eitt ákveðið á hreinu, þá miðar allt í rétta átt!!

Það sem ég geri þessa dagana er því aðallega að skipuleggja, læra að rata, spekúlera, setja mér markmið skipuleggja aðeins meira, hitta vini mína, hanga með Jóa, fara í ræktina, elda og ganga frá... redda atvinnuleysisbótum og sjá hvernig gengur með vinnu og skólamál. Þetta á allt eftir að skýrast, það bara hlýtur að gera það fyrr eða síðar þetta skal ganga upp, SKAL!

Læta vita betur síðar þegar ég verð lent og allt verður fullkomið... er þetta ekki alltaf svona, er maður ekki alltaf að bíða eftir næsta tímabili í lífinu... I better go and life my lucky happy go lucky life now!! ;)

Bið að heilsa

Anna Sæunn

2 vikur síðan ég koma heim.
5 dagar í að ég flytji í höfuðborgina

Stundum er ég glöð

Stundum er ég sár

Stundum er ég óþolinmóð

Stundum er ég sjálfsörugg

Stundum er ég leið

Stundum er ég hamingjusöm

Stundum er ég reið

Stundum er ég dauf

Stundum er ég himinlifandi

Stundum er ég skapandi

Stundum er ég einbett

Stundum er ég ákveðin

Stundum er ég lítil

Stundum er ég stór

Stundum er á áhrifagjörn

Stundum er ég fljótfær

Stundum er ég thinker

Stundum er ég doer

Stundum langar mig heim

Stundum langar mig til USA

Stundum langar mig í sumarið

Stundum langar mig að djamma

Stundum langar mig að sofa

Stundum langar mig að hlaupa

Stundum langar mig í ræktina

Oft langar mig að borða

Oft langar mig að læra

Oft langar mig að dansa

Oft langar mig í ný föt

Oft langar mig að leika

Oft langar mig í vatn

Oft langar mig að syngja

Oft langar mig að kúra

Oft langar mig að sýna engum athygli

Oft langar mig að elda

Oft langar mig að lesa

Oft langar mig að ferðast

Oft langar mig í fisk

Oft langar mig að ganga í heilan dag

Oft langar mig að vera skipulögð

Oft langar mig í te

Oft langar mig í súkkulaði

Aldrei langar mig að vera kalt

Aldrei langar mig að hanga

Aldrei langar mig að horfa á sjónvarið

Aldrei langar mig að fitna

Aldrei langar mig að leiðast

Aldrei langar mig að vera yfirgefin

Aldrei langar mig að finnast ég einskis nýt

Aldrei langar mig að lenda í bílslysi

Aldrei langar mig að vera án þín.

          -vertu alltaf hjá mér því þannig er ég bæði allt og ekkert og allt þar á milli.

 

Ég veit ég er lélegur bloggari þessa dagana en það er sennilega vegna þess að ég er eirðarlaus og næ ekki að einbeita mér... En já þessir einu 10 dagar hér sem ég hef þurft að hanga ein eru að vera liðnir því Sara kemur til mín á laugardaginn og verður síðustu vikuna... Guði sé lof... er bara alltof andlega búin á því til að geta notið þess mikið að vera hérna ein eða gera nokkuð, enda er hversdagsleikinn eitthvað sem maður þarf náttúrleg aða lifa við.... en reyndar vanalega getur maður lifað við hann við sínar eigin aðstæður, reglur og tímasetningar að ekki sé talað um að maður getur vanalega valið sér hverjum maður vill eyða hversdagsleikanum með. Eins manns hversdagsleiki er svo sannarslega ekki endilega annars... og eins manns SKIPULAG er svo sannarlega heldur ekki endilega annars... jeminn! Vona að þið sem kunnið að lesa og lesa vel á milli lína sklijið eitthvert hvert ég er að fara, en ekki nánar um það...

Eftir að Jói fór hef ég sem sagt verið ein hérna inn á heimilinu og verið löggildur fjölskyldumeðlimur hér og barnapía; vakna, borða, passa, fara í göngutúr, fæða, klæða, svæfa, leika, hlusta, lesa og svo framvegis...
Það er rosalega þroskandi að þurfa að hugsa um annan ósjálfbjarga einstakling, það reynir á, sérstaklega þegar maður álítur eiginlega sjálfan sig vera slíkan að alltof mörgu leiti. Það er gott að þurfa að spjara sig, það er hundleiðinlegt og erfitt, en það skilar sér seinna, ég er alveg viss um það.

Í gær fór ég í rosa langan göngutúr með Una... við löbbuðum í gegnum allan Central park, það tók sinn tíma... ég var náttúrulega dúðuð eins og vanalega, hitastigið hefur verið um frostmark undanfarið og er maður því allataf tilbúinn að bíta kuldabola aðeins á móti, hehe. En hvað haldiði, 10. desember og það var 14 stiga hiti... það var bara næstum molla, leið nánast eins og ég væri komin til LA... haha, eða kannski ekki alveg, en allavega San Fran.. ;) Allavega það var rosa heitt en skýjað og svo kom þessi hellidemba og ég hefði náttúrulega ekki fattað að taka regnhlífina með aldrei þessu vant, svo við þurftum að flýja í skjól inn í einhverjar búðir niður við 60 stræti... Drifum okkur svo heim með Subwayinu frá 59 stræti þegar það slotaði örlítið. Rosa ferðalag ha? ;)

Annars er ég nú bara búin að vera að reyna að spara að gera nokkuð skemmtilegt undanfarið svo ég geti notið þess þegar ég sýni Söru alla flottu staðina hérna... Það eru svo sannarlega skemmtilegir staðir hérna. Central Park er náttúrulega tær snilld... risa vin í miðri eyðimörkinni, ef svo má að orði komast !;) Maður er bara kominn út í náttúruna með íkorna, fugla og endur og tré allt í kringum sig... og skýjakljúfrarnir í kring eru fjöllin.. ;) Þetta er eflaust ein af ástæðunum fyrir því að fólk vill búa hérna, maður getur sótt sálarrónna stutt þrátt fyrir að vera á einum þéttbýlasta stað á jörðinni, þótt þetta sé náttúrulega langt frá því aða vera eitthvað Ísland, haha, en eins og ég segi, það geriri rosa mikið fyrir mann að komast í svona rólegra andrúmsloft.

Williamsburg er lítið hverfi í Brooklyn. Ég og Jói fórum þangað að ráði húsráðenda hér. Maður tekur lestina í svona 15 mín og maður er kominn, aaaaaallt annað umhverfi! Lág hús og ótrúlega róleg og heimilisleg stemning, rosa listamannsleg, ahhhh hefði alveg verið til í að hanga þarna í heilan dag, en þetta er nú ekki stórt svæði, en vá hvað þetta er ólíkt. Brooklyn er líka ALLT annar pakki en Manhattan, svona almmennt séð rosa hversdagsleg og með mikið af verksmiðjum og svona subbuskap einhvernveginn. Það er rosa stórt hverfi þarna, sem ég og Jói löbbuðum í gegnum, sem virðast bara strangtrúaðir Gyðingar búa í. Og við erum að tala um VIRKILEGA strangtrúaðir, það gengu allir um í svona rosa gamaldags fínum fötum, allir mennirnir með svona krullaða bartalokka skegg og stóra hatta, ALLIR! Og við erum að tala um að allar konurnar og stelpurnar og allt kvenkyns var klætt eins og tíðkaðist fyrir svona 70 árum á Íslandi. Þær voru allar klæddar eins og Þura og Mæja: síð pils brúnar nælonsokkabuxur, litlir, nettir skór og helst klútar um hárið, og svona er fólk klætt á hverjum degi. Ekki það að það sé eitthvað að þessum klæðnaði, þetta er greinlega bara það sem tíðkast hjá þeim, en í nútímasamfélagi í stórborginni er þetta rosa skrítin sjón. Ég hefði ekki trúað þessu nema sjá það með berum augum og uppsljóstra þannig fáfræði minni því ég hafði ekki hugmynd um hvernig Gyðingdómurinn fer fram, en ég tek enn og aftur fram að þetta eru strangtrúaðir Gyðingar, ekki svona "venjulegir" ef ég má orða það svo. Jæja nóg um það.

Allavega, eins og ég held að hafi komið fram þá er ég búin að sjá margt og bara það að fá sér göngutúr einhvers staðar hérna í kring getur leitt til þess að maður verður vitni að einhvejru sem maður hélt að maður myndi aldrei sjá eða heyra... það er bara svo margt ótrúlegt í heiminum, ég næ bara ekki upp í það. Langar að tjá mig um það, en get það ekki því þetta er allt svo djúpt og stórbrotið, margar hugsanir, tilfinningar...

Ég hef skýrari lífsýn en ég hef nokkurn tíman haft núna. Ég veit hvar ég er, þekki mig betur, veit betur hvað ég vil. Þá er ég ekki að tala um hvað ég held ég vilji eða hvað aðrir halda að ég vilji eða hvað aðrið vilja að ég vilij... Heldur það sem manneskjan sem býr inn í mér vill til að geta geta verið sú manneskja sem hún var fædd til að vera... Það er hægt að velja margar leiðir; sína eigin, annarra og kannski blöndu af því tvennu í mismunandi hlutföllum. Hver og einn verður að finna og meta hvert hann vill stefna. Þetta er í rauninni ekkert flókið, maður verður bara að finna réttu leiðina að hamingjunni, en hamingjan er líka mjög mistúlkað fyrirbæri. Það er það sem gerir þetta svo flókið. Þá þarf maður að byrja að grafa í sjálfum sér og komast að því hvar hin sanna hamingja liggur með manni sjálfum, það getur verið svolítið flókið ferli... en þegar maður hefur fundið það, þá veit maður allavega hvert maður á að stefna. Everything flows....

Þetta er svona brotabrot af því sem ég hef verið að hugleiða síðustu vikur og mánuði... veit ekki hvað er mikið til í þessu, hugsa að margar mannlegar hugleiðingar séu bara vitleysa, fólk hefur svo mismunandi sjónarhorn á llífið. En hvert er það rétta? Hver er hin eina sanna gullna leið? Mörg svör... öll sjálfsagt rétt að einhverju leyti.

Heyriði er ekki bara nóg komið af þessu í bili... ég hef þá kannski meira að tala um þegar ég kem heim... vááááááááááááááááá hvað ég hlakka til, ég fæ kökk í hálsinn bara af að hugsa um hvernig það veðrur að koma heim... ég ÞRÁI að sjá snævi þakin fjöll...! Ég hlakka ekki til að keyra í hálku og blindbil, en ég er alveg til í að láta mig hafa það, allavega í bili! :)

Sakna ykkar allra svo mikið, finn hvað það er gott að eiga góða að, langar að geta hitt alla um jólin... það tekst með góðu skipulagi.. ;)

Hafið það gott fram að jólum! Og NJÓTIÐ nú einu sinni þess að lifa og undirbúa fyrir jólin, ekki gera þetta að einhverri geðveiki... njótum þess að vera fátæk og hamingjusöm með heilbrigt hugarfar!!! :D

Kv. Anna litla í Ameríku sem er alveg eins og lítil stelpa hún hlakkar svo til jólanna og að komast heim....

Jæja, þá er ég búin að vera í New York í 3 vikur, 3 vikur sem hafa sennilega liðið hvað hraðast allra þriggja vikna tímabila í lífi mínu! Og það eru bara þrjár vikur eftir, ekki einu sinni það! Tæpar þrjár vikur í að ég lendi á klakanum í fyrsta sinn í næstum 4 mánuði! Finnst þetta ekki vera rúmir 3 mánuðir þegar ég lít til baka núna. Ekki tímalega séð, en reynslulega og atburðalega séð eru þetta miklu meira en 3 mánuðir, þetta er allt búið að vera svo skrítið. Er búin að upplifa ótrúlegan tíma, kynnast ótrúlegu fólki, séð ótrúlega hluti, fundið fyrir ólýsanlegum tilfinningum og séð ÓTRÚLEGA staði... ég gæti talið svona upp endalaust. Það verður bæði endalaus gleði en einnig svolítið tregafult að koma heim.

Verður svo gaman að hitta alla eftir allan þenna tíma og geta gengið að öllum gömlu góðu hlutunum (vonandi flestum allavega, haha) Hlakka svo til að hitta fjölskylduna mína og vini mína og fara að plana næsta tímabil betur. Hlakka svo til að borða skyr... skyr skyr skyr! Hlakka til að koma heim um jólin og finna allar gömlu góðu barnslegu tilfinningarnar, borða jólamatinn og hlusta á jólatónlist, borða laufabrauð, borða klementínur, mmmm, bara allt! Ég hlakka til að fara í fjósið og fjárhúsin og fara í göngutúr heima á Bjarnarstöðum. Ég hlakka meira að segja til að sjá snjó... ég veit að einhverjum langar að kyrkja mig fyrir að segja þetta... haha. 

Það er svo margt sem er heima sem er ekki hérna. Samt er svo margt hérna, svo óendanlega margt... eiginlega bara of margt. Það er gott að hafa mikið úrval, en það er líka þreytand fyrir hugann til lengri tíma, þess vegna er oft bara betra að hafa þetta einfalt.. eins og heima á Íslandi. Ekkert of margir möguleikar, það eru líka traustari möguleikar. Hér er svo mikið af því sem í boði er bara peningaplokk og margir að reyna að svindla á manni. Sumir eru samt rosa heiðarlegir og eru virkilega að vinna vinnuna sína af heiðarleika. Slíkt er virðingarvert í svona samfélagi. En af hverju ekki að vera heiðarlegur? Hversu langt leiddur og djúpt sokkinn þarf maður að vera í lífinu til að þurfa að leggjast svo lágt sem sumir þurfa virkilega að gera hérna...?

Það eru svo rosalegar öfgar í mannlífinu... svo stutt á milli samfélaga þar sem allir keyra um á lúxusbílum eða limmósínum og ganga um í frökkum sem kosta fleiri hundrum þúsund... til samfélaga þar sem er svo mikið um fátækt og glæpi og fólk hefur ekki einu sinni efni á að kaupa sér kaffibolla, hvað þá meir. Ég er búin að sjá svo mikið af betlurum og fólki sem er orðið svo örvæntinafullt að það er farið að beita leiðum þar sem maður þarf að setja sig í svo öfgafullt hugarástand að við hin hreinlega getum ekki einu sinni sett okkur inn í það... skiljum það ekki. Það er ótrúlegt hvað örvæntingin getur fengið fólk til að framkvæma...

Allavega, Jói fór í dag, svo ég er orðin ein á ný. Búin að hafa einhvern með mér í 3 vikur núna og finn hvað það breytist manni að hafa einhvern með sér í því sem maður gerir. Það er notalegra, maður hefur einhvern til að tala við og það ýtir á mann að framkvæma hluti sem maður hefði ekki gert einn, og svo framvegis, gott að hafa nærveru einhvers. En það er líka gott að vera einn, maður þarf líka að vera einn, annars týnir maður sjálfum sér. Maður þarf bara að finna jafnvægi...

Svo ég hoppi úr þessu hugsanaflökti. Síðustu vikur eru búnar að ganga út á heimilisstörf, barnapössun, laaaaanga göngutúra útum alla borgina, mikið Starbucks, mikið te, mikið Epli, mikið Cheerios, mikið kalt en svo mikið heitt (miðað við heima allavega), mikið fólk, mikið gaman, mikið Pumpkin Pie, mikið Hjördís og mikið Jói og mikið mikið mikið annað sem ég nenni ekki að telja upp hérna og segi ykkur öllum þegar ég kem heim. Er farin að sofa, þarf að koma mér rútínu fyrir endasprettinn! Sjáumst við endalínuna, 21. desember!!! :)

Kv Anna litla á lokasprettinum!